رعایت نبایدها درمحیط کار


تاریخ نگارش: ۱۳۹۶/۱۱/۰۳
نویسنده: ع.دیداری
دسته بندی: مطالب آموزشی
بازدید: 1675

 

حرف‌هایی که می‌خواهیم درباره‌شان صحبت کنیم، قدرت خاصی دارند. این توانایی خارق‌العاده را دارند که شما را بد جلوه دهند، حتی وقتی حرف‌های شما عین واقعیت است. کسانی که در محیط‌های اداری و شلوغ کار می‌کنند، گاهی اوقات دشوار است که روی تمام رفتار‌های خود تسلط داشته باشند و کاری غیر‌عادی و نامتناسب با محیط کار انجام ندهند. بعضی عادت‌ها باعث می‌شود بدون این‌که حتی متوجه شویم، در دید همکاران و حتی رئیس خود تبدیل به یک کارمند نالایق و غیر‌حرفه‌ای شویم. ترک کردن این عادت‌ها کار سختی نیست اگر از آن‌ها آگاه باشیم.

روال کار همیشه همین بوده: تغییرات فناوری آنقدر سریع رخ می‌دهند که حتی یک فرایند شش ماهه هم می‌تواند قدیمی به حساب بیاید. گفتن این جمله که «روال کار همیشه همین بوده» نه تنها باعث می‌شود شما تنبل و تغییرناپذیر به نظر برسید، بلکه باعث می‌شود رئیس شما به این فکر بیفتد که چرا شما از جانب خودتان به فکر بهبود روال کار نبوده‌اید. اگر واقعا کاری را طبق روال همیشگی آن انجام می‌دهید، پس قطعا راه‌های بهتری برای انجام آن کار وجود دارد، اما این شما هستید که در برابر تغییر مقاومت نشان می دهید.

نمی‌تونم: مترادف عبارت «تقصیر من نیست» است. مردم دوست ندارند «من نمی‌توانم» را بشنوند، چون از نظر آنها معادل «من انجام نخواهم داد» است. گفتن «نمی‌توانم» حاکی از آن است که شما تمایل ندارید مسئولیت‌هایی را به عهده‌ بگیرید که لازمه‌ی به اتمام رساندن کاری است. اگر دلیل شما برای انجام ندادن کاری، بخاطر نداشتن مهارت‌های لازم است، بهتر است لااقل یک راه‌حل جایگزین پیشنهاد کنید. به جای گفتن کاری که نمی‌توانید انجام دهید، از کاری که «می‌توانید» انجام دهید بگویید.

این در شرح وظایف کاری من نیست: این سخن طعنه‌آمیز باعث می‌شود به گونه‌ای جلوه کنید که انگار فقط برای دریافت حقوق ماهانه‌‌‌تان، وظایف‌تان را انجام می‌دهید، نه بیشتر و نه کمتر. اگر امنیت شغلی برای‌تان مهم باشد، این طرز تفکر اصلا خوب نیست. اگر رئیس‌تان از شما می‌خواهد کاری را انجام دهید که احساس می‌کنید مناسب موقعیت شما نیست (در صورتیکه با اخلاقیات مغایرت نداشته باشد)، بهترین واکنش این است که ابتدا وظیفه‌ی محول‌شده را با اشتیاق انجام دهید، اما پس از اتمام کار، با رئیس خود درباره‌ی نقش‌تان در شرکت و اینکه آیا وظایف کاری شما نسبت به گذشته، تغییر کرده یا نه، صحبت کنید. این حرکت تضمین می‌کند که شما خرده‌پا و بی‌اهمیت در نظر گرفته نمی‌شوید. همچنین این امکان را به شما و رئیس‌تان می‌دهد که شرح بایدها و نبایدهای وظایف‌ کاری‌تان را به‌روز کنید و در این مورد به درک متقابل برسید.

شاید این ایده احمقانه باشه: این جملات خالی از اراده، فورا اعتبار شما را از بین می‌برند. حتی اگر بعد از گفتن این عبارات، یک ایده‌ی عالی را مطرح کنید، باز هم نشان داده‌اید که اعتماد به نفس ندارید و این باعث می‌شود شنونده هم اعتمادش را به شما از دست بدهد. سعی نکنید بدترین منتقد خودتان باشید. اگر به گفته‌های‌ خودتان اعتماد نداشته باشید، پس دیگران هم به شما اعتماد نخواهند کرد. اگر واقعا از موضوعی اطلاعی ندارید، بگویید: «من الان اطلاعات لازم رو ندارم، اما اجازه بدید اطلاعات لازم رو به‌دست بیارم و بعد با شما صحبت کنم.

پرسش‌های فروان کردن در هر وظیفه‌ جدیدی: کسانی که در آغاز هر کار و وظیفه‌ جدیدی، برای نشان دادن این‌که در حال کار هستند، سوالات فراوان می‌پرسند و در واقع انجام آن کار هدف اصلی آن‌ها نیست، از نظر دیگران همکاران خوبی به نظر نمی‌رسند. شاید این سوالات احمقانه نباشد، اما مطمئنا آزار دهنده است.اگر هدف شما نمایش نیست، هنگامی که مسئولیت جدیدی به شما سپرده شد، به جای این‌که سوالات را یکی پس از دیگری پرسیده و آرامش و تمرکز اطرافیان خود را بر هم بزنید، تمام سوال‌ها را جمع کرده و در یک زمان مناسب آن‌ها را بپرسید.

شکایت کردن بیش‌ از حد:در حالی که همیشه برای تمام افراد دلایل بسیاری برای شکایت کردن از همکاران، رئیس یا وظایف وجود دارد، به زبان آوردن آن‌ها تنها می‌تواند شما را یک فرد غیر‌حرفه‌ای نشان دهد. راندال می‌گوید این خیلی بد است که شما عادت به شکایت همیشگی و هر روزه در محل کار داشته باشید، اگر همیشه از بدو ورود خود به اداره شروع به اعتراض می‌کنید، تعجبی ندارد که دیگران از صحبت با شما اجتناب کنند.

تظاهر به بیماری:کسی که هر چند هفته یک‌بار بیمار است، شایستگی ترفیع را نخواهد داشت

قطع کردن صحبت دیگران: قطع کردن صحبت دیگران کاری بی‌ادبانه است و انجام آن به دیگران ثابت می‌کند که شما صبر ندارید، اهل قضاوت زود هنگام هستید و برای دیگران احترامی قائل نیستید.

اون تنبله/ نالایقه/ احمقه: اظهارنظرهای توهین‌آمیز درباره‌ی همکاران هیچ جنبه‌ی مثبتی ندارد. اگر نظر شما درست باشد، پس دیگران هم مثل شما این را می‌دانند و نیاز نیست شما آن را به زبان بیاورید. اگر نظر شما نادرست باشد، این خود شما هستید که در آخر، احمق به نظر می‌آیید. بعید نیست که در محل کار، آدم‌های نالایق یا تنبل هم باشند و این احتمال وجود دارد که دیگران هم مثل شما، این افراد را بشناسند. اگر شما قدرت اصلاح یا اخراج این افراد را ندارید، پس با پچ‌پچ کردن درباره‌ی ضعف‌های آنها چیزی عاید شما نمی‌شود.

در نتیجه ،تمامی این عادات خوشایند نخواهد بود و نتیجه خوبی را در بر نخواهد داشت.



اشتراک‌گذاری

نظرات

درج نظر جدید

captcha